home | favorieten | fotoalbum | privelog | stats | gelinkt door | beheer punt.nl

 

anorexia met een gezin
| 30 Augustus 2010 | 17:40:14
lieve allemaal,
 
nog maar zelden heb ik de tijd om op mijn site te komen. laat staan de tijd om een nieuw log te plaatsen.
Maar neem het me alsjeblieft niet kwalijk. Met twee heel jonge kinderen verandert je leven compleet.
 
als je eenmaal kinderen hebt, wordt je leven ( en daarbij je eetstoornis) in een heel ander daglicht gesteld.
Ja ik vind het vreselijk dat ik de zwangerschapskilo's er niet af krijg. en iedere advertentie over afvalproducten en buikspiertrainers zijn een verleiding. Ik ben iedere keer wanneer ik in het openbaar treed weer zenuwachtig. want ik  moet mezelf laten zien. Ik moet mijn lichaam laten zien. En wat als mensen denken dat ik zwanger ben? etc etc. Als ik even de rust heb, staat mijn hoofd niet stil. Vroeger had ik een haat liefde verhouding met mijn weegschaal. nu is er alleen nog haat. Want hoe goed ik ook mijn best doe om op een gezonde manier de kilo's kwijt te raken, de weegschaal is onverbiddelijk en laat alleen maar zien dat het niet wil lukken. DAardoor wordt de verleiding om in oude gewoontes terug te vallen nog groter. Ik ben jaloers op iedere mooie vrouw die ik zie.
en ik weet dat dit niet alleen met mijn uiterlijk te maken heeft, maar vooral omdat je met twee jonge kindjes geen echt controle hebt opp je leven. je past je aan. Steeds maar weer. je kunt plannen wat je wilt, maar het gebeurt toch altijd weer anders dan verwacht. en de onzekerheid. ben ik wel een goede moeder? dat zijn eigenlijk vele grotere redenen voor mijn eetgestoorde gedachten.
Maar....
 
beheerste deze gedachten vroeger mijn leven. Dat kan nu niet meer. Ik denk er even aan, maar dan komt mijn oudste met een stuk opgegeten papier en zegt... kapot. of... mama lees! of de jongste probeert ineens te kruipen. Of voorbijgangers blijken absoluut niet op mij te letten maar op mijn kindjes. Och wat een schatjes!!!!!! wat een engeltjes. waarna mijn oudste als een volleerd verleider van nog geen twee jaar zijn hoofd schuin omlaag houdt om vervolgens vanonder zijn wimpers omhoog te kijken en hai te zeggen.
En op die momenten ben ik zo ongelooflijk trots!!!! Dat zijn mijn kinderen!! ze hebben me nodig!
en dan vervliegen de akelige gedachten weer even. De liefde die ik vroeger niet had of kon voelen, die voel ik nu in overvloed. Mijn kinderen betekenen alles voor me. Ze zijn mijn leven! als het om hen gaat verander ik in een leeuwin. Zo overdonderend is deze liefde. En dan te bedenken dat ik door mijn eetstoornis een zeer verkleinde kans had om kindern te krijgen.
 
Wanneer je een eetstoornis verleden hebt is het op sommige momenten extra moeilijk omdingen van je kinderen te accepteren. Ik sloeg vroegen vele maaltijden over. Bewust. maar wanneer mijn oudste weer een periode heeft dat hij niet of nouwelijks eet, dan word ik, bang. je moet goed eten! je moet gezond zijn. je hebt het eten nodig!
of nog zo iets. Mijn jongste heeft een heftige vorm van reflux. Ze spuugt de hele dag door. veel van haar eten haalt haar darmen niet. En daar kan ze niets aan doen. Dat is nu eenmaal zo. Maar vroeger heb ik vaak bewust mijn vinger in mijn keel gestoken.
 
ja, echte liefde doet bijzondere dingen met je. Het maakt je sterk. Sterk genoeg om gezond te willen blijven en de anorexia te onderdrukken.
 
Althans... bij mij dan. Want helaas heeft niet iedereen dit geluk. Ik ken enkele moeders die geweldigekinderen hebben, maar zelfs dan nog is de anorexia hen de baas. En dat is schreinend. voor hen en hun kinderen. want ja, het hele gezin lijdt onder de anorexia van 1 perwsoon.
 
voor alle moeders en alle anderen met een eetstoornis, hou je taai en geloof dat de liefde voor je naaste je kan helpen om de ziekte te overwinnen en of onderdrukken.
 
vivi
 
 
 
 
reacties 17 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 422


weer zwanger!!!
Persoonlijk | 07 Juli 2009 | 17:15:09
lieve allemaal,
 
Nee, dit is geen vergissing. dit is geen bericht van een jaar geleden. je leest het goed
 
we zijn weer zwanger!!!
 
Het was een beetje onverwacht en niet helemaal zoals we bedacht hadden, maar man wat is ook dit kleine grote wondertje weer welkom!!!
Ik vind het een beetje eng om het te vertellen. omdat ik toch een beetje bang voor de reacties ben. want ja het is vroeg en ja, zo is het nog moeilijker om een baan te vinden. maar het is zo gelopen en ik hou nu al van hem/haar.
 
dat was deel 1 van de update.
nu de rest. luuk heeft een helmpje.om te zorgen dat zijn schedeltje weer goed gaat groeien. Een prachtige stoere gele helm met een helikopter, auto's verkeersborden etc. als het dan toch moet, dan ook lekker opvallend. hij draagt hem goed, maar zweet er enorm door en met het weer van de afgelopen dagen was dat geen pretje.
hij moet hem 23 uur per dag op maar dat heb ik de laatste dagen niet gedaan. veel te heet. nu kan het weer. helaas wil ons manneke al een maand nauwelijks drinken en sinds 2 weken ook amper eten. als ie maar niet op zijn moeder lijkt
de kinderarts zit er nu al aan te denken om hem op te nemen en een sonde te geven, maar dat wil ik zo lang mogelijk vermijden. dat is op zo'n leeftijd traumatisch!
dus laten we hopen dat het niet nodig is.
nu snappen jullie ook dat ik nog steeds niet veel hier ben. sorry.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 30 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 863


invloed van zwangerschap, bevalling en beginnend moederschap op anorexia
| 17 April 2009 | 17:16:05
heeft een zwangerschap, een bevalling en het beginnend moederschap invloed op je lichaam? Jazeker!!! en voor iemand met anorexia of een anorexia verleden hakt dat er flink in!
 
Ik wist al dat het heftig kon worden en Nu ik dat zelf aan den lijve heb ondervonden kan ik het alleen maar beamen. Maar dat wil niet zeggen dat ik er echteraf spijt van heb. in tegendeel zelfs. het is alles  meer dan waard!!!
 
Gabriel en ik wilde dolgraag een kindje, en we waren dan ook dolblij toen het zover was. Ik had me goed voorbereid. (dacht ik) Ik wist dat mijn lichaam zou veranderen, dat ik aan zou komen, dikker zou worden. Maar het zou allemaal voor een goed doel zijn. ik zou goed voor mijn lichaam moeten zorgen. goed eten... want... dat moest voor ons kindje.
en dat deed ik. ik had er zelfs weinig problemen mee. ik at gezond en voldoende. ik wist wat het gemiddelde aantal kilo's was wat ik aan zou kunnen komen. maar aan het eind van de zwangerschap was ik niet voorbereid op heel wat kilo's vocht extra. (meer dan 8 kilo) en ook niet aan meer aankomen dan het gemiddelde. ik at toch gezond en  had geen zwangerschaps zoetigheid of vettigheid behoefde. en toch, terwijl ik zo goed oplette gebeurde het. ik kwam veel meer aan dan ik verwacht had. (op het laatst bleek ik zwangerschapsvergiftiging te hgebben. maar toch...) en toch, ondanks dat wist ik mijn eetprobleem onder controle te houden. het was immers voor de baby.
 
de zwangerschap was al niet makkelijk, maar de bevalling was een ramp. ik ben niet kleinzerig maar ik heb meerdere malen gedacht dat ik het niet meer aankon. ik was voorbereid op de weeen. tenminste, zo goed mogelijk. maar ik was niet voorbereid op een weeenstorm van ruim 7,5 uur. toch redde ik het. zowel luuk als ik waren totaal uitgeput, maar we hadden het gered op de een of andere manier. En nu... zo dacht ik. zouden de kilo's er weer vlot afgaan. gecontroleerd, dat wel. je raakt al een aantal kilo's kwijt door de bevalling. daarna zou ik borstvoeding gaan geven waardoor ik niet mocht gaan lijnen (de baby krijgt dan gifstoffen binnen via jou) maar omdat borstvoeding zoveel energie kost zouden de kilo's er snel genoeg weer af zijn. en daar ging ik de fout in. Het lukte niet met de borstvoeding en we moesten over gaan op flesvoeding. weg was mijn plan, weg was mijn controle. ik wilde al snel weer gaan trainen, maar was totaal uitgeput. had geen energie. en toch was daar weer de bewegingsdrang. ik mocht weer lijnen want ik gaf geen borstvoeding. dus dat ging ik doen. en buikspier oefeningen. tot ik hoorde dat je dan verzakking van de baarmoeder kon krijgen. maar zodra het mocht begon ik weer. op de nagym hoorde ik dat anderen al weer op hun gewicht zaten, maar ikke nog lang niet!!! en nog niet!!! daarnaast de stress en spanning van het nieuwe moederschap, een hoop ellende met luuk zijn nek. en nog een hoop andere dingen.
ik word er eerlijk gezegd gek van. waarom lukt het me niet??? ik doe zo mijn best!!! hier wordt je niet op voorbereid door een hoop boeken en door andere mensen. a;lsof het een taboe is. en gewoon goed moet gaan. maar ik weet nu wel beter. het gaat niet altijd goed. het wordt verzwegen dat gewicht omdat men zich schaamt. want zo zijn wij vrouwen vaak. (niet allemaal hoor) maar niet bij iedereen gaat het er zo snel weer af. dat is niet stom, geen gebrek aan zelfdicipline. het is helaas gewoon zo. je lichaam veranderd en jij moet mee.
 
momenteel vecht ik weer kei hard tegen de anorexia, maar ook  tegen mijn extra gewicht. weer een gevecht met mezelf. maar ook dit gevecht is weer de moeite waard. want ik heb een geweldige man en een geweldige zoon die mij heel hard nodig hebben. voral die kleine ukkepuk.
ik hoop dat ik op deze manier weer een extra stukje van het probleem bespreekbaar kan maken. iemand die zich hierin herkent? (alsjeblieft?) (zou mij ook goed doen eerlijk gezegd hoor)
 
 
heel veel liefs
vivi
 
 
reacties 35 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 2192


Luuk... Baby van het jaar 2009?!
Kinderen/Baby | 17 April 2009 | 16:10:19
lieve, lieve mensen.
 
omdat luuk al zo ontzettend veel heeft meegemaakt in zijn korte leventje, omdat hij dat allemaal doorstaan heeft, omdat hij nu zo'n brok positieve energie is, omdat hij zo'n knap ventje is die alle harten van kinderen en volwassenen laat smelten. omdat hij er een spaarsentje mee kan verdienen voor later dat wij hem niet kunnen geven simpelweg omdat we het niet hebben...
kortom... omdat hij het verdient.
 
We hebben luuk opgegeven voor de verkiezing van de baby van het jaar 2009 van sky radio.
op de site http://www.babyvanhetjaar.nl/baby/7747 kun je luuk zijn foto vinden en via die foto weer andere foto's van hem bekijken. (ik krijg ze hier niet op de site gezet omdat ze te groot zijn of zoiets en ik kan dat niet veranderen) maar het belangrijkste is natuurlijk dat je daar vanaf 10 mei op onze luuk kunt stemmen.  willen jullie luuk alsjeblieft helpen? hij verdient het echt zo!!!
 
nu dus even heel commercieel....
Ga vanaf 10 mei naar: http://www.babyvanhetjaar.nl/baby/7747   en stem voor luuk als baby van het jaar 2009!!!!!!!!
 
 
kun je meteen zie hoe knap hij al is en hoe hij gegroeid is. ik hoop dat we op jullie steun kunnen rekenen.
 
heel veel liefs en alvast hartstikke bedankt.
vivi en luuk (en gabriel natuurlijk ook!!!)
reacties 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 511


Ik ben er weer!!!!
Persoonlijk | 17 April 2009 | 15:59:44
ik ben er weer!!!!!!  eindelijk
 
En eerlijk is eerlijk. ik schaam me dood.
maar het is echt waar dat ik in de afgelopen 5 maanden gewoon niet de mogelijkheid heb gehad om op de site te komen. Voor degene die het nog niet wisten. onze kleine luuk heeft nogal wat opstartproblemen gehad (en mama ook) die al mijn tijd en energie in beslag namen. en geloof me. daardoor raak je aardig uitgeblust. nu begint het gelukkig steeds beter te gaan met luuk en moet ik ook weer gaan proberen bij te tanken.
Maar geloof me. ik heb jullie en de site ontzettend gemist. en dat doe ik nog. ik kan nl echt niet beloven dat ik er van nu af aan weer vaak zal zijn. dat trek ik nog niet.
 
al mag het dan momenteel niet zo goed gaan met mij. ik trek me op aan iedere glimlach of schaterlach dat mijn kleine manneke me schenkt. alles wat ie leert. hoe hij ontwikkeld.
zo probeer ik me staande te houden en hopelijk... hopelijk gaat hij vanaf nu heel goed slapen overdag zodat ik wat meer tijd heb voor jullie.
 
heel veel liefs
vivi
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 359


Stand van zaken
| 20 Maart 2009 | 15:47:05
Beste iedereen,
 
bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer


Foto's van Luuk
Kinderen | 22 November 2008 | 14:42:57
reacties 15 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 635


Vivi is moeder van Luuk!
Kinderen | 14 November 2008 | 21:43:21
Vivi heeft me gevraagd even een log op haar site te zetten; we hebben een zoontje gekregen! Luuk!
Hij is 13 november 2008 geboren, om 20.54u. Hij weegt 3120 gram en hij is kerngezond!
Hij heeft vanavond geplast en ik heb hem heel stoer voor de 1e keer verschoond.
 
De bevalling was erg zwaar. Vivi heeft 7 uur lang een weeënstorm gehad. Dat betekent dat ze continue weeën had, zonder pauze. Ze heeft wel een spuit tegen de pijn gehad, maar het hielp niet. Na die 7 uur had ze nog maar 3 centimeter ontsluiting. De vliezen zijn toen gebroken en er werd gezegd dat gemiddeld een centimeter per uur ontsluiting erbij zou komen; nog 7 uur dus. En toen brak Vivi hoor. Ze zag het niet meer zitten, was helemaal op. Maar nadat de vliezen gebroken waren, was het zo gebeurd. Binnen een kwartier was Luuk geboren!
Vivi lag al sinds dinsdag in het ziekenhuis vanwege zwangerschapsvergiftiging en het was wel even heftig. Tijdens de bevalling is de gynacoloog opgeroepen, omdat de kleine door de snelheid van de persweeën niet meer snapte wat hij moest doen. Maar toen ze werd ingeknipt was het al gebeurd!
 
Nu heeft Luuk gepoept en geplast, en Vivi heeft allerlei controles gehad. Morgen mogen ze naar huis.
 
Ik heb nog geen foto's online, dat zal nog wel komen, maar geloof me; het is het mooiste ventje van de wereld!
 
Neem het Vivi niet kwalijk als ze niet snel zal reageren, maar jullie zullen het wel snappen.
 
Als je als man zo'n bevalling meemaakt, dan krijg je een heel andere kijk op vrouwen hoor!
Diep, diep respect voor elke vrouw die ooit een kind heeft gebaard, en in het bijzonder voor Vivi!
 
Groetjes allemaal,
 
Gabriël (de man van Vivi; www.mijnpartnerheefteeneetstoornis.punt.nl)
 
reacties 25 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 682


wat doet de vakantie met je?
Gezondheid | 08 Juli 2008 | 12:52:58
Heel veel mensen zullen momenteel of binnenkort denken...

YES!!!!, EINDELIJK VAKANTIE!!!!!!!

maar er zullen ook helaas heel wat mensen zijn die er zo helemaal niet over denken. die denken

VAKANTIE? NEE HE!!!

Voor mensen met een eetstoornis kan een vakantie heel wat problemen, vragen, stress  en negatieve gevoelens met zich meebrengen. Denk maar aan het eten,eenzaamheid, te veel vrije tijd waar je niets mee weet te beginnen, op vakantie zijn in een ander land met vreend eten en ga zo nog maar even door.
Ook ik heb daar vaak mee te maken gehad en ik zal proberen om wat dingen hier bespreekbaar te maken.
 
eenzaamheid:
mensen die al op zichzelf wonen en een eetstoornis hebben voelen zich vaak in vakanties enorm eenzaam. Doordat je door je eetstoornis heel wat vrienden vaak van je af stoot blijven er meestal maar weinig mensen over bij wie je terecht kan. In de vakantie wordt dat helaas alleen nog maar erger, want dan gaat iedereen ook nog eens lekker weg.
In de tijd dat ik alleen woonde was ik helemaal niet blij met vakanties. Al mijn vrienden gingen lekker ergens naartoe. ik had helaas geen geld om weg te gaan met als gevolg dat ik 6 weken lang (dat krijg je als je in het onderwijs zit) alleen thuis zat te kniezen en veel te veel tijd had om na te denken en mezelf de put in te praten. het kleine geluk dat iknog had was mijn huisdier. een geweldig lieve poes die me niet iets minder alleen niet voelen. ik probeerde om niet helemaal in een zwart gat te vallen door dingen te gaan ondernemen. wandelen bijvoorbeeld.
 
eten:
omdat ik alleen woonde was er volledig geen controle op mijn eten. ik kon doen wat ik wilde en dat betekende eigenlijk dat ik nog minder ging eten. maar tegelijkertijd ook, werd de angst voor eetbuien groter omdat ik niets te doen had. Het kwam er vooral ook op neer dat heel mijn structuur weg was. ook nu nog heb ik de neiging om te vergetend at ik moet eten. zeker in vakanties, want dan heb je veel minder die vaste eetmmomenten. ik probeer me aan vaste tijden te houden en zet desnoods mijn alarm voor het moment dat ik moet gaan eten. Maar anderen kwamen andere problemen tegen. als je nog thuis woont ben je juist minder vaak alleen en wordt het moeilijker om dingen te verbergen. (eigenlijk wel goed, maar op zo'n moment denk je daar niet aan.) En wat doe je als je met je ouders of met vrienden op vakantie gaat??? meer controle, ander eten. (zeker in het buitenland, maar denk ook aan meer vettigheid etc. omdat het vakantie is.), dus gedwongen meer liegen. wat vond ik dat verschrikkelijk!
Probeer je gewone voedingspatroon aan te houden. maak desnoods een lijstje en kruis af wat je gehad hebt. zoek daarin houvast. en als je weg gaat met iemand die van je probleem op de hoogte is, dan kun je met die persoon afspraken maken.
 
Bewegingsdrang:
In de vakantie vallen je standaard dagelijkse activiteiten weg. In mijn geval heb ik dan te veel vrije tijd en weet ik niet wat ik er mee aanmoet. Gevolg... meer last van bewegingsdrang! ik zoek dan al snel iets wat ik kan gaan doen. meestal wordt dat wandelen (wat al snel hardlopen wordt) sporten, klussen tuinieren, poesten.
op zich kiunnen die dingen geen kwaad. maar als je last hebt van bewegingsdrang, dan vormen deze activiteiten wel degelijk een gevaar. ikzelf probeer me daarvoor te behoeden door ook veel activiteiten te bedenken waarbij ik rustig zit. denk aan lezen, tekenen en schilderen, gamen, computeren, schrijven etc.
 
dit zijn slechts een paar dingen waar je tegenaan kunt lopen in de vakantie. waar lopen jullie tegenaan? hoe kom jij je vakantie door en heb je tips voor anderen? praat erover en steun elkaar. ik hoor graag wat jullie zoal bezig houdt.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 25 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 851


mijnpartnerheefteeneetstoornis.punt.nl
Gezondheid | 21 April 2008 | 21:02:08
lieve mensen,
 
zoals jullie weten zijn zowel Gabriel als ik veel bezig met het bieden van steun aan mensen die te kampen hebben met een eetstoornis zoals anorexia.
Maar wij beide vonden dat er ,voor de omgeving van deze meiden, nergens een plek is om hun verhaal kwijt te kunnen en om de steun te krijgen die ook zij nodig hebben.
Daarom heeft mijn lieve Gabriel een site opgericht die ik via deze manier onder jullie aandacht wil brengen...
 
 
een site die informatie geeft, discussies op gang brengt en natuurlijk steun geeft aan iedereen op dit gebied die het nodig heeft. Maar ook voor mensen met een eetstoornis zelf kan het zeer interessant en behulpzaam zijn. dus bij deze de uitnodiging om daar eens een kijkje te gaan nemen.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 20 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 693


ZWANGER!!!!!
Gezondheid | 21 April 2008 | 20:49:09
hoi lieve mensen allemaal,
 
Iedereen weet natuurlijk inmiddels dat Gabriel en ik op 25 april as. gaan trouwen! ( Vrijdag dus!)
Maar wat jullie nog niet wisten en wat ik nu toch echt niet meer geheim kan houden, is:  dat we eigenlijk met zijn drietjes zijn als we gaan trouwen!!!!
 
jaja, jullie begrijpen het goed.........
 
wij zijn zwanger!!!!!
 
het is geen moetje hoor haha, maar wel een erg fijne en leuke extra rede.
we zijn nu ongeveer 11 weken zwanger en komende donderdag hebben we de termijn echo. Dan kunnen ze echt meten hoe oud het kindje is en natuurlijk kijken of alles nog wel goed is.
 
natuurlijk houd ik jullie op de hoogte over het wel en wee van deze zwangerschap.
en wat het met je doet in combinatie met anorexia.
 
heel veel liefs
vivi  
reacties 63 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1359


opgenomen voor anorexia!!!
Gezondheid/Gewicht | 11 Januari 2008 | 08:23:15
lieve mensen,
 
De vaste bezoekers van deze site was het waarschijnlijk al opgevallen dat we de laatste tijd niets meer van Bic. horen. Dit terwijl zij altijd erg fanatiek was in het plaatsen van motiverende, steunende  en waarschuwende berichten voor anderen. Zelf vroeg zij zelden hulp. Ze hielp liever anderen.
Nu is de tijd gekomen dat ze onze steun hard nodig heeft!!!!!!
 
Het gaat de laatste btijd heel erg slecht met haar. eten of drinken kost haar steeds meer moeite. ze kan nog maar nauwelijks lopen, laat staan leuke dingen met haar kinderen doen. Dit is niet omdat ze zo graag zo dun mogelijk wil zijn, maar omdat ze niet anders kan. Onze Bic is het vechten moe. Ze kan niet geloven dat er nog mensen zijn die van haar houden. Ze weet geen goede rede om nog door te vechten. Opgenemen worden wilde ze niet omdat ze al 8x eerder opgenomen is in een kliniek en hiere heeft ze heel slechte herinneringen aan. Haar huisarts heeft haar gisteren toch op laten nemen. eigenlijk was het haar bedoeling om haar op te laten nemen op een gewone afdeling in het ziekenhuis zodat ze sondevoeding zou kunnen krijgen en er lichamelijk voor haar gezorgd zou worden. volgens haar dokter is ze in direct levensgevaar. Haar organen werken steeds minder goed en haar bloeddruk en hartslag zijn niet te meten.
Toch heeft het ziekenhuis besloten dat ze opgenomen wordt op de paaz. Dit is nu juist wat Bic niet wilde! En er wordt lichamelijk niet voor haar gezorgd.
 
Gisteren avond is ze opgenomen. Ze heeft vannacht een vreselijke nacht gehad van weinig slaap en veel pijn aan haar lichaam. Ook de angst voor herhaling van de slechte behandeling van vorige keren is groot.
 
Je hoort het. Bic heeft onze steun hard nodig!!!!! Ik weet niet of ze daar op de computer mag, maar voor het geval dat die mogelijkheid er is vraag ik jullie om te doen wat we kunnen. Steek haar een hart onder de riem!
 
Ik heb zelf ook telefonisch contact met haar dus desnoods geef ik ale berichten die hier geplaats worden aan haar door.
 
Help haar alsjeblieft!!!!
 
heel veel liefs en alvast bedankt
vivi
reacties 48 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 2251


tessie is opgenomen
Gezondheid | 18 September 2007 | 13:01:18
lieve allemaal,
 
Bij deze wil ik jullie even op de hoogte houden over hoe het met tessie gaat.
Wij wisten al een tijdje dat het helemaal niet goed met haar ging. Het was wel duidelijk dat ze het alleen niet zou redden om tegen de anorexia te vechten.
vorige week was tessie al naar de dokter geweest die haar duidelijk maakte dat ze in direct levensgevaar verkeerde.
Na een mmoeilijk weekend ging zij terug naar de huisarts. Die besloot om per direct actie te ondernemen en toen is ze eindelijk opgenomen in het ziekenhuis.
Ze ligt nu aan het infuus en aan de sonde om wat bij te komen totdat ze uit direct levensgevaar is. Dat vind ze zelf vreselijk, maar het is wel nodig.
Daarna gaat ze als het goed is naar de dagbehandeling. Waar ze flink gaat werken om weer gezond te worden. Heel dapper!
Tessie heeft wel internet in het ziekenhuis maar kan daar alleen sites bekijken en geen berichtjes achterlaten. we moeten haar dus even missen helaas... maar het is wel voor een goed doel!
Aangezien ze wel mee kan lezen hier zou het fijn zijn als we hier wel berichtjes van steun voor haar achter laten.
zodra ik meer van haar hoor, zal ik jullie hier op de hoogte houden.
 
lieve tessie,
 
Ik vind het heel dapper van je dat je gaat vechten meis! een goede keuze! Hou je taai en je weet hoe je me kunt bereiken!
 
heel veel liefs
vivi
reacties 665 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 10944


Welkom!!!
Gezondheid | 11 September 2007 | 17:40:08
welkom op mijn site,
 
 
ik hoop dat je je hier op je gemak kunt voelen, dat je je veilig voelt om te zeggen wat je wilt.
dat je meer inzicht in de ziekte anorexia krijgt of dit nu je eerste kennismaking met de ziekte is,
maar ook als je er misschien middenin zit. als je twijfelt over of jij dit ook zou kunnen hebben.
voel je vrij om je verhaal hier kwijt te kunnen, te kunnen praten met anderen die weten wat je doormaakt.
 
van mij kun je verwachten dat ik n aar je luister, dat ik je advies en de steun geef die je nodig hebt. Ik veroordeel niemand en ga uit van respect voor elkaar. Je leest hier mijn eigen ervaringen. ervaringen van vroeger, maar ook vanuit mijn huidige leven. hoe ga ik om met bepaalde situaties?
 
ik stel het wel op prijs als je geen gewichten of bmi getallen plaatst. ik snap dat het heel belangrijk voor je kan zijn, maar de lage getallen kunnen anderen triggeren om toch weer af te gaan vallen, en dat is niet de bedoeling van deze site. dan zou er toch weer competitie kunnen ontstaan, en die zoeken we al veel te vaak op. Ik hoop dat jullie daar begrip voor hebben.
 
kijk gerust rond op deze site en als je wilt, laat dan een berichtje achter.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 491 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 5027


links en telefoonnummers
Gezondheid | 09 Juli 2007 | 12:57:01
lieve mensen,
 
in het stukje links op mijn pagina staan eigenlijk voornamelijk persoonlijke links.
toch wil ik jullie zeker ook een aantal links meegeven op het gebied van anorexia en eetstoornissen. Hier kun je onder andere op zoek naar hulp bij jou in de buurt, meer algemene informatie vinden etc.
ik hoop dat jullie er iets aan hebben.
en als jullie er zelf nog aan toe te voegen hebben  dan hoor ik dat graag.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 14 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1290


heb ik anorexia???
Gezondheid | 09 Juli 2007 | 12:37:26
lieve mensen,
 
veel mensen die hier komen, herkennen dingen bij zichzelf. ervaringen, gevoelens en gedachten. toch is het voor sommige mensen niet voldoende om echt te geloven dat zij anorexia hebben. via de site www.sabn.nl heb ik hieronder een soort van checkup lijstje  geplaatst. wanneer je vanuit dit lijstje dingen herkent, is het verstandig om de echte test op de site van sabn zelf te doen. de kans is namelijk heel erg aanwezig dat je dan anorexia hebt.
 

Heb ik Anorexia?

 

Als je anorexia hebt, zul je jezelf in veel van de onderstaande punten herkennen. Als je aan veel van de genoemde criteria voldoet, en zeker wanneer je de eerder genoemde lichamelijke verschijnselen herkent, is het belangrijk dat je hulp zoekt. Maar ook als je nog geen duidelijke lichamelijke klachten hebt, is het verstandig in te grijpen. Hoe eerder je hulp zoekt, hoe groter de kans op genezing.

 

Als anorexia-patiënt zit je echter in een paradoxale situatie. Je bent immers zo bang om te eten, dat je juist helemaal geen hulp wilt zoeken. Het benoemen en aanpakken van je probleem betekent immers dat je je gedrag moet veranderen - en dat roept nu juist enorme angst op.

 


 

Je denkt voortdurend aan eten en caloriën
Je plant je voedselinname heel zorgvuldig en raakt in paniek wanneer je je daar niet aan kunt houden
Je weegt jezelf veelvuldig, vaak wel een paar keer per dag
Je raakt in paniek wanneer je bent aangekomen, al is het maar een pond
Je voelt je sterk wanneer je niet eet
Je stemming wordt grotendeels bepaald door wat je eet en wat je weegt
Wanneer je volgens jezelf teveel eet (hoewel het misschien niet zoveel is), en 'verboden' voedsel, moet het er weer uit
Je gebruikt hiervoor laxeermiddelen, of
je probeert het eten met overgeven er weer uit te gooien
Je doet veel aan lichaamsbeweging en raakt in paniek als je naar jouw idee niet genoeg hebt gedaan
Je probeert sociale situaties waarin gegeten wordt te vermijden en verzint smoesjes om maar niet te hoeven eten
Je hebt last van de lichamelijke verschijnselen die in de paragraven over '
Gevolgen van anorexia' zijn genoemd voor anorexia, zoals het wegblijven van de menstruatie, koude voeten e.d.
Je denkt of houdt jezelf voor dat er niets met je aan de hand is, ook al kun je je bijna nergens anders meer op concentreren dan op het afvallen
 

 
schrik je van de herkenning? of ben je niet zeker? kijk dan op www.sabn.nl
heel veel liefs
vivi


reacties 272 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 5899


informatie over anorexia
Gezondheid/Gewicht | 17 Juni 2007 | 12:12:17
Hoi allemaal,
 
ik wil jullie graag wat algemene informatie geven over de ziekte anorexia en pro ana sites. Een goede vriendin van mij heeft daar voor school een stuk over geschreven. En ik vind het een erg goed stuk. Ik mag het van haar gebruiken op mijn site dus bij deze zet ik er een paar stukjes van op.
 
komt ie.
 
In de volksmond wordt anorexia beschreven als een stoornis waarbij het alleen maar draait om een perfect lichaam. Meiden die overmatig aan sport doen, laxeermiddelen gebruiken, braken en vooral ontzettend weinig tot niets eten. De laatste jaren wordt anorexia steeds meer een begrip, ook in de modewereld. Deze omschrijving zegt wat er algemeen bekend is over anorexia, naar mijn mening veel te weinig. Datgene wat wij zien is niets meer dan de buitenkant, de oppervlakte van deze ziekte: Anorexia ontstaat niet uit het verlangen naar een perfect lichaam. 
ik kom er even tussendoor:
veel mensen ontwikkelen anorexia door dingen uit hun verleden.vaak gaat het hierbij om het gevoel ergens controle over te hebben. (Iets wat uiteindelijk een ilusie van controle is) Mensen ontwikkelen dus eetstoornissen als een manier om met misbruik, conflicten en stress in hun leven om te gaan. Anorexia wordt dan een manier om de emoties te stoppen. Het is namelijk zo dat hoe minder je weeg (ondergewicht) hoe minder je ook voelt. Daarnaast is het iets om trots op te zijn voor ze. Ga maar eens na hoeveel mensen een dieet niet volhouden. Hen lukt dat in extremen.

Hoewel anorexia dus niet alleen draait om het hebben van een perfect lichaam, is het wel datgene wat we zien. Bij meiden met anorexia draait alles om hun lichaam. Ze hebben vaak een onrealistisch lichaamsbeeld en zien zichzelf veel dikker als dat ze in werkelijkheid zijn. Zelfs wanneer ze ondergewicht hebben, kan het nog zo zijn dat ze zichzelf zien als dik. Ze zijn zo geobsedeerd door het lichaam, dat dit een behandeling ook ontzettend moeilijk maakt. Zelfs wanneer mensen met anorexia inzien dat ze ziek zijn, kunnen ze nog de grootste moeite hebben met het aankomen. Ze zien hun lijf dan met de dag groeien en hun controle met de dag minder worden. Ze hebben het gevoel dat ze de grip over het leven kwijtraken.

            Bij de behandeling van anorexia is het zaak dat de patiënten inzien dat deze manier van “coping” met hun problemen, niets helpt. Maar vaak is dit heel lastig. Al die tijd hebben ze het idee gehad dat ze alles aan konden, met behulp van de eetstoornis. Het verdriet en de pijn waren allemaal weggestopt door de eetstoornis en dat komt er bij de behandeling geheid weer naar boven. Dit alles maakt dat anorexia een van de meest hardnekkige psychische stoornissen is.

 

 

 

Een van de nieuwste trends onder jonge meiden is de “pro-ana” beweging. Een beweging, die voornamelijk bestaat uit websites waarop meiden elkaar stimuleren om af te vallen, om een ondergewicht te krijgen! Ana is hierbij een koosnaampje voor anorexia. Bij het openen van de site wordt je vaak al gevraagd naar je lengte en je gewicht, en waar ze op deze sites vooral naar benieuwd zijn, je streefgewicht. Vaak is dit streefgewicht een laag en ongezond gewicht. Een streefgewicht van 30 kg is geen uitzondering!

 

Op de site kun je berichtjes kwijt, verschuilend achter een nickname. De berichtjes gaan vaak over frustraties die de meiden kwijt willen over het afvallen. Er staan wanhopige kreten om hulp bij het afvallen, of meiden die trots vertellen over het aantal kilo’s dat ze in de afgelopen week zijn kwijtgeraakt. Tips om af te vallen worden uitgewisseld, variërend van normale dieettips, tot tips om te liegen tegen mensen die zich zorgen om hen maken. Er staan zelfs tips over hoe je het beste kan braken.

 

            Op sommige sites staan recepten voor een zo slank mogelijke maaltijd en veel sites staan vol met foto’s van knokige modellen, zodat de meiden die de sites bezoeken nog even duidelijk gemaakt worden waarvoor ze het doen, dit noemen ze: Thinspiration (zie figuur 1). Modellen met anorexia die gepresenteerd worden met: het ideale lichaam. Vaak staan er dan opmerkingen bij zoals: “ik zou willen dat ik zo’n buikje had”.

 

De pro-ana sites geven eigenlijk heel goed inzicht in anorexia, in wat er in het hoofd van de mensen met anorexia afspeelt. De “kick” die mensen met anorexia krijgen wanneer ze weer iets zijn afgevallen, de obsessie met de weegschaal en het streven naar een perfect lichaam zijn dingen die zich slechts aan de oppervlakte van anorexia bevinden. Het is het topje van de ijsberg, datgene wat de omgeving kan waarnemen. Het is ook juist datgene wat bekend is van anorexia, en de reden waarom pro-ana sites worden afgekeurd. Maar zoals veel mensen met anorexia beweren, is het niet dit ideaalbeeld wat hen ertoe aangezet heeft om zich uit te hongeren.

 

            Mensen met anorexia hebben vaak een aantal kenmerken gemeen: ze zijn meestal perfectionistisch, vaak erg onzeker en gevoelig. Doordat ze de lat voor zichzelf veel te hoog leggen, kunnen ze nauwelijks voldoen aan de eisen die ze zichzelf stellen. Hierdoor hebben ze vaak het gevoel gefaald te hebben. Door de bijna onbereikbare doelen die ze zichzelf stellen, hebben ze vaak te maken met een hoop stress en een gevoel van wanhoop. Doordat ze ook vaak nog eens erg onzeker zijn, hebben ze het idee dat ze niets waard zijn. Ze hebben het gevoel dat anderen hen niet respecteren zoals ze zijn. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in dat ze zich vrolijker gaan voor doen, dan ze zich daadwerkelijk voelen. Of dat ze alleen maar hoge cijfers proberen te halen, om complimenten van hun omgeving te krijgen.
 
Stel je eens voor dat het leven alleen maar draait om vermageren. Dat je constant bezig bent met het bedenken van smoesjes om eetgelegenheden te ontlopen. Dat je ondanks dat je vel over been bent, jezelf niet anders kan zien dan “te dik”. Stel dat je jezelf zo waardeloos vindt, dat je alles er aan doet om jezelf te straffen. Dat je jezelf ontdoet van een van je basisbehoeften: eten. Dat is niet iets, wat je zomaar doet. Daar is een hoop wanhoop voor nodig.
 
oftewel, het is heel belangrijk dat deze meidenbegrip en steun uit hun omgeving krijgen. Het is niet makkelijk voor iemand die geen anorexia heeft om deze ziekte te begrijpen. Dat kan haast niet omdat het heel complex is. Maar ik hoop dat er op deze manier wat meer begrip voor iedereen met anorexia komt.
 
Hele veel liefs vivi
 
 
reacties 192 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 5457


eenzaam!!!!
Persoonlijk | 03 Juni 2007 | 10:31:55
lieve mensen.
 
als je zo eens op mijn site rond neust, kom het het woord eenzaamheid regelmatig tegen.
dat is niet voor niets.
 
Anorexia neemt je mee in een héél eenzame wereld.
anorexia moet namelijk geheim blijven.
Want als je omgeving erachter komt, ben je de klos. dan moet er iets gebeuren.  dan wil je omgeving dat je verandert.en... dan doe je je omgeving verdriet, en dat is niet de bedoeling. dat wil je niet.
Maar je wilt ook niet veranderen. sterker nog... je hebt het gevoel dat dat niet kan.
En vaak klopt dat ook. in je eentje lukt het je niet om te veranderen. want de anorexia heeft je stevig in haar greep.
 
Doordat de anorexia geheim moet blijven, stoot je de mensen om je heen die van je houden af. Want hoe dichter je mensen bij je laat komen, hoe groter de kans is, dat ze ontdekken wat er met je aan de hand is.
je stoot de mensen vaak zo af, dat je eigenlijkm nog maar 1 vriendin overhoudt. de anorexia. En die vriendin is tegelijkertijd je ergste vijand. Want ze sleept je steeds verder de afgrond in.
 
Ook ik heb heel wat eenzame jaren meegemaakt. dit kwam niet door mijn omgeving... dit kwam omdat ik mijn vrienden en familie niet lastig wilde vallen met mijn problemen.
Jaren lang wist niemand wat ik doormaakte. ze wisten niet dat ik verkracht was... niet dat ik in een relatie zat die erger was dan de hel... niet dat ik jaren lang gepest werd... niets... van de anorexia.
Ik was alleen.
mijn vrienden lieten zich niet zomaar wegsturen door mij... maar al was ik bij hen.. toch voelde ik me eenzaam.
ik schaamde me voor al mijn problemen en hield alles angstvallig geheim. ook hadden zij al problemen genoeg.
Je zit alleen met je verdriet, alleen met je woede over wat je overkomen is, alleen met de pijn en de herinneringen. alleen met je ziekte.
 
dat doet ontzettend pijn.
Eenzaamheid is eigenlijk nog erger dan de lichaamlijke klachten die je met je meedraagt door de anorexia.
door de eenzaamheid had ik nog meer het idee dat ik niets waard was. ik  wilde niet meer. werd depressief. en heb heel erg dicht bij het einde gestaan. dichter dan ik eigenlijk zou willen toegeven.
 
het is heel velangrijk dat je uit dat isolement komt. in je eentje red je het niet!
alleen kun je deze ziekte niet overwinnen.
het is moeilijk om open te zijn. zeker nadat je zo'n lange tijd alleen bent geweest.
Maar het is zo belangrijk, en het kan zo opluchten! geen geheimen meer!
ik  moet er nog iedere dag moeite voor doen om me niet af te sluiten voor anderen. en al lijkt het simpel zoals ik er op mijn site over praat. het blijft moeilijk.
maar het kan je helpen!!
als je op deze site komt, hoef je niet eenzaam te zijn. hier kun je alles kwijt wat je maar wilt. dat kan anoniem... maar je mag ook gerust je naam erbij zetten.
Ik zal in iedergeval zorgen dat je niet meer in de eenzaamheid weg hoeft te kruipen.
 
heel veel liefs
vivi
 
 
 
reacties 74 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 2154


gestorven aan anorexia
Persoonlijk | 17 Mei 2007 | 13:51:13
lieve lieve mensen allemaal,
 
 
gisterenochtend heeft Avé het vechten opgegeven.
ze is rustig thuis gestorven, moe van het vechten tegen de anorexia...
Ik dank jullie allemaal voor de lieve berichten en steun de laatste dagen...
veel liefs
 
Coralie
 
Dit is het trieste bericht, dat ons net bereikte op de pro ana site: http://starvationinsilence.nl 
 
Avé was een hele gewone, lieve meid. Ze was alleen niet meer in staat haar eigen leven te leven. Anorexia had het van haar overgenomen.
Ze werd een tijdje geleden gedwongen opgenomen op een gesloten afdeling. voor haar eigen veiligheid. In het begin vond ze het gek, dat mensen dachten dat ze dood wilde. Dat was helemaal niet het geval.
Op internet raakte we aan de praat. Langzaam aan zag ze in, dat ze langzaam aan op de dood afstevende.
Ze wilde beter worden. Wilde kunnen leven. Ze heeft het geprobeerd. Vertelde me welke stapjes ze zette.
Maar haar lichaam was al te veel afgetakeld.
Haar inspanningen leverden niets op. Ze viel nog verder af.Ze kon geen eten meer binnen houden. Haar maag was geen eten meer gewend en werkte alles naar buiten dat naar binnen kwam.
Ze had geen energie meer. Kon niet veel anders doen, dan op bed liggen.
De doktoren gaven haar op. Ze ging naar huis. niet omdat het zo goed ging met haar. Maar omdat ze niets meer voor haar konden doen. Ze ging naar huis om te sterven.
ze gaf het vechten op. Ze kon niet meer. De anorexia was te sterk.
Veel te sterk!!!
 
Ze was dapper. heel erg dapper.
 
lieve dappere meid...
Ik hoop dat je nu de rust hebt, die je zo hebt verdiend. Dat je een fijne plaats hebt bereikt, waar je niet meer hoeft te vechten. Waar je kan zijn wie je bent, zonder je daar minder om te voelen. Dat je van jezelf kan houden. zoals wij van jou houden.
 
Lieve Coralie, lieve ouders...
heel erg veel sterkte en steun toegewenst in deze moeilijke periode. Hou jullie vast aan de mooie herinneringen die jullie van haar hebben. Ze zal jullie nooit helemaal verlaten. Al is ze lijflijk niet meer aanwezig, haar liefde zal jullie altijd omringen. Ze zal altijd bij jullie zijn.
 
 
lieve allemaal....
Laat het sterven van Avé niet voor niets zijn. Laat het een motivatie voor iedereen zijn, om je leven voluit te leven. Om te streven naar gezondheid en geluk. Om te vechten tegen de anorexia of welke eetstoornis dan ook. Vecht ertegen om je eigen leven weer in handen te krijgen. Probeer te genieten van ieder moment in vrijheid. En laat de anorexia je niet gevangen nemen.
Leef je leven!!!!!
ik las laatst ergens... leven is het meervoud van lef!!
Heb het lef om te leven.
Iedere persoon is uniek. En je bent goed zoals je bent. Al is dat nog zo moeilijk om te geloven. En als je er zelf even niet in geloofd.
Luister dan naar de mensen die je liefhebben. En laat die woorden binnenkomen.
 
heel veel liefs
vivi
reacties 374 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 12641


mijn verhaal
Gezondheid/Gewicht | 21 April 2007 | 11:14:42
hoi allemaal,
 
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Al vind ik het heel eg moeilijk. Maar Zo snappen sommige misschien beter hoe anorexia in elkaar zit, en anderen zullen er herkenning in vinden. Ik ben bezig met het schijven van mijn eigen boek. Als ik hier mijn volledige verhaal zou vertellen zou ik daar over een jaar nog niet mee klaar zijn. Daarom zal ik het in het kort samenvatten. Het is wel moeilijk voor me om sommige dingen te vertellen omdat er dingen in mijn verleden zijn gebeurd die ik nog niet goed heb kunnen verwerken. Toch wil ik het vertellen.
 
Ik ben vanaf de lagere school enorm gepest. dit werd steeds erger omdat er een nieuw meisje in de klas kwam die erg populair werd maar mij niet leuk vond. Zij zette de hele klas ongeveer tegen mij op. Ik kan hier niet echt over in detail treen omdat ik heel veel heb weggestopt. en dus "kwijt" ben. Toen ik naar de havo ging dacht ik overal vanaf te zijn en een nieuwe start te kunnen maken. Helaas bleek het meisje van de lagere school bij mij in de klas te komen en alles begon weer van voor af aan. Ondertussen had ik het thuis ook niet makkelijk. Ik wilde niet dat mijn ouders wisten  hoe ik me voelde omdat zij al problemen genoeg hadden. Mijn vader zat op dat moment met grote problemen op zijn werk en dreigde zijn been kwijt te raken. Mijn moeder is gronisch ziek en heeft veel pijn. Toen ook al.Ze kon dat moeilijk accepteren. Ze kon steeds minder doen wat ze graag wilde doen. Dit door arthrose in haar nek, rug, en later ook handen en voeten. Daarnaast was er een hele slechte verhouding met mijn zus. Dit zorgde voor veel spanning thuis. Daar kon ik mijn problemen niet ook nog eens aan toevoegen.
Mijn punten gingen steeds verder achteruit op school omdat ik me niet meer goed kon concentreren. Ik had te veel aan mijn hoofd en wilde voor mijn ouders zorgen.
 
Ik moest naar de mavo overstappen omdat ik het op de havo niet meer redde. Ik voelde me een echte mislukkeling, en was erg onzeker. Toch kon ik me misschien in de volgende klas meer thuis voelen. Niet dus. DE klas waar ik in terecht kwam was al volledig gevormd. Daar kwam ik niet zomaar tussen. Daarbij vonden ze mij een enorme stuud omdat ik van de havo afkwam. Het ging van kwaad tot erger. Ook in deze klas werd ik zwaar gepest, en dat ging nog veel verder en grover dan op de vorige school. Ik voelde me ellendig. Toen ik midden ind e stad in elkaar geslagen werd door 8 meiden die ik niet kende (later bleek iemand uit mijn klas ze naar me toe te hebben gestuurd) en daar gekneusde ribben en een blauwe wang aan overhield. voelde ik me nog waardelozer dan daarvoor. Het moest wel aan mij liggen.
 
Op mijn 15 ging ik in de zomervakantie met mijn ouders op vakantie naar de boot. (een klein krakkemikig bootje, maar heerlijk om daar te zijn) We leerde daar een jongen van 20 jaar kennen die zijn zeilbootje wilde verkopen aan ons. Mijn ouders mochten de jongen wel en het leek een vriend te worden. Al snel kwam ik er echter achter dat dit absoluut niet het geval was. Toen hij op een middag zijn nieuwe zeilbootje aan mij wilde laten zien bleek het dat hij hele andere plannen met me had. Hij name me inderdaad mee naar zijn nieuwe zeillbootje dat op de kant lag tussen een heleboel andere boten waar niemand bij was. Het was daar dus verlaten en daar maakte de jongen gretig gebruik van. Hij heeft mij toen verkracht. (ik krijg het woord nog steeds niet uitgesproken)
Daarna liet hij me achter. Toen ik na een hele tijd bij mijn ouders kwam, zaten ze heel gezellig met hem te kletsen. Ik durfte niet te vertellen wat er was gebeurt.
 
Dat moment was voor mij de druppel. Ik walgde zo ontzettend van mezelf en had zo het idee dat het allemaal aan mij lag en ik niets goed kon doen, dat ik mezelf ging straffen. En het was iets dat ik wel kon. Afvallen. Ik dacht er de controle over te hebben, maar al snel was dat niet meer het geval. Het had controle over mij. Ik had anorexia. Mijn ouders en zus kwamen erachter . Mijn vader was woedend. Het leek daarna dat ik gesopt was, maar dat kon ik niet. En ik had zo het idee dat ik mijn ouders had teleur gesteld dat ik steeds dieper wegzakte in de ziekte. Alleen veel stiekemer als eerst.
 
Toen ik na een aantal jaar een vriend kreeg had ik al heel wat trucjes onder de knie. Ik had alleen geen ervaring met mannen en wist niet wat normaal was in een relatie en wat niet. Mijn toenmalige vriend leek in het begin helemaal geweldig, maar hoe langer de relatie duurde hoe minder lief hij werd en hoe meer hij me dwoong om iemand anders te zijn. Ik mocht geen beslissingen maken, zijn moeder en hij praten me helemaal de grond in. En omdat ik zo enorm onzeker was over mezelf, hen niet teleur wilde stellen en toch al walgde van mezelf liet ik het toe. We gingen zelfs samenwonen.Later durfte ik er niet eens meer tegenin te gaan. Ik was bang. Mijn toenmalige vriend deed eigenlijk precies hetzelfde wat die jongen op mijn 15e eerder al had gedaan. Ik zie nog de beelden voor me van hoe ik huilend op bed lig. Nou ja, daar ga ik verder liever niet meer op in. Acheraf ben ik dolblij dat het na 5 jaar uit is gegaan. De manier waarop was niet bepaald fijn en het had akelige gevolgen voor me, maar het was goed. Ik voelde me alleen op dat moment nog stommer, lelijker en walgelijk dan ooit tevoren.
 
Langzaam aan ging alles fout. Ik raakte mijn baan kwijt, kreeg de ziekte van pfeiffer en zovoort.
En ik zakte steeds verder weg in de anorexia. Ik viel steeds meer af en de klachten die ik daaardoor kreeg wilde ik niet zien. Ik was het leven moe. Al die tegenslagen kon ik echt niet meer aan. Ik was het vechten daartegen moe.  Ik wilde rust. Eeuwige rust. Naast het nauwelijks eten, braakte ik het eten dat ik at weer uit en ik gebruikte laxeertabletten. Al snel waren dat er 21 op een dag. Maar nog was het niet genoeg. Ik kreeg enorme bewegingsdrang. Ik ging 4 x in de week naar de sportschool. Daarnaas liep ik iedere dag hard of ging skealeren. En 's ochtends en 's avonds deed ik buik, been en armoefeningen. Bij iedere reclame moest ik sporten.  Tijdens een programma mocht ik dan even zitten. Ik woonde op dat moment alleen en er was niemand die mij kon controleren. Ondertussen voelde ik me ontzettend eenzaam. Ik ging mezelf zelfs pijn doen.
 
Als mijn vrienden er toen niet waren geweest en me hadden overtuigd dat ik hulp moest zoeken, was ik er nu niet meer geweest. Dat weet ik heel zeker. Ik ben in eerste instantie dan ook hulp gaan zoeken voor anderen. Ik ging in therapie om andern een plezier te doen. Maar het is de beste keuze uit mijn leven. 4 dagen in de week in therapie, 9 maanden lang. Daarna 2 dagen in de week. En nu nog eens in de 2 weken nazorg. Het was kei zwaar en heftig. Niet alleen mijn eetpatroon moest worden aangepakt maar alle problemen, alle herinneringen.
Ik weet nog goed toen ik voor het eerst bij therapie echt naar mezelf in de zpiegel keek. Toen was ik al een hele tijd in therapie. Ik kon alleen maar janken. De rest van de dag. Ik zag namelijk niet mezelf. Ik zag alleen maar herinneringen. Akelige herninneringen van een verkrachting env an vernedering. DAt deed zo pijn!! Ik had het namelijk allemaal heel ver weg gestopt. Ik wilde het niet weten.
 
Ik ben nu nog niet helemaal van de anorexia af. Dat kan ook niet meer verwacht worden na 12 jaar anorexia. Maar ik kan er mee leven en heb een gezond gewicht. Alleen mijn lichaamsbeeld blijft ver achter. Ik kan nog steeds maar heel moeilijk in de spiegel kijken. Toch gaat het goed met mij.
Ik wil alleen zoveel mogelijk meiden eenzelfde hel besparen. Dat wens ik echt niemand toe.
Ik blijf er voor knokken.

Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Ik heb een geweldige vriend die me ontzettend lief behandeld, ik woon samen. Heb een veel betere band met mijn gezinsleden, heb 2 lieve katten en heb nieuwe vrienden gemaakt. Ik heb alleen nog geen vaste baan, maar daarvoor blijf ik ook vechten. 
Dank je wel aan iedereen die me in een rottijd heeft geholpen. Jullie zijn echte schatten en ik sta voor eeuwig bij jullie in het krijt.  Ik kan weer genieten van het leven!!!
 
Het was een heel verhaal en erg moeilijk om te schrijven. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik me hiermee erg blood geef en hoop dan oook dat jullie met respect om gaan met dit verhaal.
 
heel veel liefs vivi
reacties 207 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 5855


Home   weblog sinds: 2007-03-26

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.